به گزارش کردپرس، تحلیل تازه مجله نیولاینز نشان می‌دهد روابط میان دولت جدید سوریه به رهبری احمد الشرع و ترکیه، اگرچه پس از سقوط بشار اسد به یک اتحاد رسمی تبدیل شده، اما همچنان رابطه‌ای پرتنش، مبتنی بر وابستگی متقابل و اختلاف بر سر آینده مناطق کردنشین سوریه است. این گزارش تأکید می‌کند دمشق در حالی برای کاهش وابستگی به آنکارا تلاش می‌کند که همچنان برای تثبیت امنیت و کنترل کشور به حمایت نظامی و اطلاعاتی ترکیه نیازمند است.
بر اساس این تحلیل، مسئله اصلی میان دو طرف به نحوه برخورد با نیروهای دموکراتیک سوریه و نفوذ کردها در شمال و شرق سوریه بازمی‌گردد. ترکیه، SDF را به دلیل ارتباط ارگانیک بخش‌هایی از آن با حزب کارگران کردستان تهدیدی مستقیم علیه امنیت ملی خود می‌داند و از سال‌ها پیش گروه‌های مسلح وابسته به خود در قالب «ارتش ملی سوریه» را برای مقابله با آن سازماندهی کرده است.
به نوشته نیولاینز، پس از سقوط اسد در دسامبر ۲۰۲۴، ترکیه تلاش کرد نیروهای وابسته به خود را به سمت مناطق تحت کنترل کردها هدایت کند، اما فرماندهان بسیاری از این گروه‌ها ترجیح دادند به جای جنگ با SDF، در عملیات پیشروی به سمت دمشق مشارکت کنند. این اختلاف حتی به نوعی نافرمانی در میان نیروهای مورد حمایت آنکارا منجر شد.
گزارش می‌گوید هرچند هیئت تحریر الشام بدون حمایت مستقیم ترکیه موفق به سرنگونی حکومت اسد شد، اما دولت جدید سوریه برای حفظ ثبات و اداره ساختارهای امنیتی همچنان به آنکارا وابسته است. ترکیه اکنون نقش محوری در آموزش نیروهای ارتش و پلیس سوریه، ارائه اطلاعات امنیتی و پشتیبانی پهپادی ایفا می‌کند.
طبق این گزارش، پهپادهای ترکیه در عملیات‌های نظامی دمشق علیه شورش‌های علویان در ساحل سوریه در مارس ۲۰۲۵ و همچنین در حمله گسترده ژانویه ۲۰۲۶ علیه SDF در شرق سوریه، اطلاعات میدانی و پشتیبانی عملیاتی در اختیار نیروهای سوری قرار دادند.
نیولاینز همچنین فاش می‌کند که ترکیه هنوز بیش از ۱۰۰ پایگاه نظامی در شمال سوریه حفظ کرده و خروج کامل نیروهایش را به «رفع تهدید پ.ک.ک» مشروط کرده است. دمشق اگرچه فعلاً اولویت خود را تثبیت امنیت داخلی و رفع تحریم‌ها می‌داند، اما حضور پایگاه‌های خارجی از جمله ترکیه، آمریکا، روسیه و اسرائیل را مسئله‌ای حل‌نشده توصیف می‌کند.
در بخش دیگری از این تحلیل آمده است که مذاکرات طولانی میان دمشق و SDF برای ادغام نیروهای کرد در ارتش سوریه، تنها پس از حمله برق‌آسای نیروهای دولتی به مناطق عرب‌نشین شرق سوریه در ژانویه ۲۰۲۶ به نتیجه رسید. در پی سقوط دیرالزور، رقه و بخش‌هایی از حسکه، SDF ناچار شد توافقی بسیار ضعیف‌تر از پیشنهادهای اولیه دمشق را بپذیرد.
به گفته منابع آمریکایی و سوری مورد استناد نیولاینز، ترکیه خواهان ادامه عملیات نظامی علیه SDF حتی پس از سقوط اسد بود، اما دولت جدید سوریه با گسترش جنگ مخالفت کرد و نیروهای وابسته به HTS را در خطوط تماس مستقر کرد تا مانع پیشروی بیشتر نیروهای تحت حمایت ترکیه شود.
این گزارش همچنین تأکید می‌کند دولت احمد الشرع برخلاف تصور رایج، صرفاً تابع سیاست‌های آنکارا نیست و تلاش می‌کند با گسترش روابط با عربستان سعودی، امارات و دیگر بازیگران عربی، از وابستگی کامل به ترکیه فاصله بگیرد. با این حال، ضعف ساختارهای امنیتی و تهدید شورش‌های متعدد در سوریه باعث شده آنکارا همچنان مهم‌ترین شریک امنیتی دمشق باقی بماند.
تحلیل نیولاینز نتیجه می‌گیرد که رابطه میان ترکیه و حاکمان جدید سوریه نه رابطه‌ای مبتنی بر فرمانبری، بلکه شراکتی اجباری و مبتنی بر منافع متقابل است؛ شراکتی که آینده آن تا حد زیادی به سرنوشت کردهای سوریه، جایگاه SDF و میزان نفوذ ترکیه در ساختار امنیتی سوریه گره خورده است.